Znamie .

Witam wszystkich ! Tutaj ja - Pepe. Bardzo się cieszę ,że są jakiekolwiek komentarze na tym blogu . W pewnym sensie zamierzałam już dać sobie spokój, bo opowiadanie jest pisane na spontanie, ale zawsze staram się obmyślić rodział przed dodaniem . Fakt, faktem - ostatni był trzy miesiące temu. Wcześniej dodawałam je częściej. Ale sami wiecie, koniec roku szkolnego, trzeba było powalczyć o oceny, no i wakacje. 
Bardzo mnie komentarze rozwaliły pewnej anonimowej osoby . "Zuzanna, Haruki, Ariel Thomason, Kai i Sara. Ciekawa okolica... A przy okazji, Haruki to w połowie japonka, a w połowie co?...sandał?" No cóż, sama dokładnie nie wiem jeszcze, ale może zacząć się przecież zmieniać w buty.Zawsze coś. Komentuj dalej, motywują mnie do dalszego pisania .xD Hejterzy są wszędzie.
I jeśli macie jakieś pytania : zadawajcie śmiało w komentarzach C:.
A więc jak widzicie oto kolejny rozdział :D. 
Postaram się dodać następny na początku września, obiecuję <3.
I mam pytanie : czy tylko mi się nie podoba nowy wygląd bloga?
                                         PEPE.

ROZDZIAŁ V. 

-A więc słucham, jak się naprawdę nazywam? Kim jestem ? 
- Jesteś Valerian . Twoje nazwisko to  Blackwood. Kojarzysz tą starą rezydencję ? To był dawny dom hrabiów Blackwood. Pewnego dnia , ktoś wysadził w powietrze ich samochód kiedy czekali ,aż ich dziecko się w lesie załatwi. Ono widziało, jak umierają, krzyczą . To byłeś Ty. Pobiegłeś do miasta. Zacząłeś mówić ludziom ,że rodzice Ci zginęli w lesie, ale nikt nie chciał wierzyć gówniażowi .
Zaśmiał się oblizując wargi patrząc w oczy Kaia. 

- Przeżyłeś szok, nie dziwię Ci się. Zapewne dlatego zapomniałeś kim tak naprawdę jesteś. Ale my jesteśmy po to , by Cię chronić. Jak sam już wiesz nikt z Twojej rodziny nie żyje, ale to nie oznacza ,że nie pozostawili niczego dla Ciebie . Wielki dom i duży majątek jest spisany dla nijakiego Valeriana , którym jesteś Ty. Długo zajęło nam odszukanie Ciebie . No i jesteś . 
Kai stał wpatrzony wciąż w tego człowieka. Nie miał pojęcia o czym on mówi .To pewnie jakiś kit, tylko po to , by odwrócić moją uwagę od czegoś. Ale po co ? Pomyślał. 
-Eeeem...dobrze, rozumiem pana. Ale...wolałbym żyć tak jak teraz.Niech się pan nie obrazi, ale...mi tak jest dobrze.
Zaczął robić kroki do tyłu .
- Chłopcze,w końcu dowiesz się ,że to prawda, czysty fakt. 
Mężczyzna odwrócił się do niego plecami i poszedł.
Kai spokojny chodź odrobinę wrócił do domu i zjadł z Sarą obiad. 
Wieczorem po lekcjach przyszedł do jej pokoju .
-Czego ten mężczyzna od Ciebie chciał..? 
- Nie wiem. Mówił mi coś o mojej rodzinie, ale ja i tak jej nie pamiętam... .- westchnął .
Kai opowiedział jej ze szczegółami wszystko czego się dowiedział.
- O jeny... a co jeśli on mówił prawdę? Co jeśli to naprawdę Twój dom ? 
-Sam nie wiem. Jak mi o tym mówił, to jakoś mi się nic , a nic nie przypomniało.
-A może..dom! Może tam pójdziemy jutro z rana? Opuszczenie jednego dnia szkoły nic nam nie zaszkodzi. 
Dziewczyna się uśmiechnęła uroczo do chłopaka. 
- Hm, no dobra. Może wtedy coś mi się przypomni . Dobra, teraz idę spać. Jestem zmęczony.
-Dobranoc. 
Kai wstał i poszedł do swojego pokoju. Udało mu się dosyć szybko zasnąć . 



*    *    *


Kiedy Sara rano się obudziła od razu wstała i przetarła oczy. Spojrzała na zegarek - było dosyć wcześnie. Mama jeszcze spała.Poszła cicho do pokoju Kaia i go obudziła .
- Spakuj plecak na dziś. A, no i pamiętaj o schowaniu dokładnie książek. 
-Aaaa, dobra. Za 10 minut wstanę- odparł  i położył się znowu zaspany.Dziewczyna poszła do swojego pokoju i do plecaka włożyła bluzkę , latarkę, klika wsówek, bandarz , wodę , linę i aparat. Książki schowała pod łóżko , przy samej ścianie - nie było ich tam widać. Poszła do pokoju Kaia. Kiedy się spakował zeszli na śniadanie .
-Witaj mamo ! - uśmiechnęła się i usiadła przy stole razem z chłopakiem .
Na śniadanie zjedli kanapki z masłem orzechowym i zrobili sobie obfite drugie śniadanie . Wyszli z domu i udali,że idą w kierunku szkoły. Po jakimś czasie zaczęli błądzić w centrum . Pytali się ludzi czy kojarzą ten budynek, ale nikt z ich nie wiedział o co im chodzi. Natknęli się na pewnego starca , który pokazał im kierunek. Poszli według tych danych. Doszli do starego i opuszczonego domu. Furtka była otwarta. Weszli i podeszli do drzwi głównych. Zamknięte. Sara wyjęła wsówkę z plecaka i otworzyła drzwi. 
-Kai , wejdź pierwszy. 
-Uhm, dobrze - skinął głową i otworzył drzwi. Wszedł i przekroczył próg domu i ..zamurowało go. 
Sara po chwili weszła za nim razem z latarką i oświetlając salon. Było mnóstwo kurzu, ale pokój był bardzo ładny. Zamknęła drzwi i spojrzała na swojego przyjaciela. Wpatrywał się w ciąż niewidoczny dla niej punkt. 
-Kai ? Wszystko w porządku ? Kai ? Kai! KAI! KAI , odezwij się ! 
Zaczęła go szturchać i potrząsać . 

Ciąg dalszy nastąpi :D.